Gdybyś któregoś dnia, znalazł na podłodze swojego pokoju roztrzaskana porcelanową figurkę, zapewne podniósł byś ja i posklejał. Następnie zajął się nią i 'wyleczył'. A kiedy była by już tak idealna i 'jak nowa' postawiłbyś ja na najzaszczytniejszym miejscu, by móc się chwalić jak ja uratowałeś, każdemu kto tylko na nią spojrzy. Jednak przyszedł by dzień w którym ponownie rozsypała by się na kawałki. I co wtedy byś zrobił? Po raz kolejny pozbierał i posklejał czy może wyrzucił, dochodząc do wniosku, ze jest już zbyt krucha? A nie przyszło ci do głowy, że może ona właśnie chce być taka? Ze woła do ciebie ' połóż mnie na półce taką, rozsypaną, bezbronną i nie ładną'. Czasem warto nie sklejać niczego na siłę Pozwólmy marzeniom być takimi jakie są - n i e d o s k o n a ł y m i i jedynymi w swoim rodzaju.
Wiki .
a magia zaczyna się od 2:49
niedziela, 19 grudnia 2010
19/12/2010, Małaszewicze
fotel + kot + herbata zielona
Mój drogi pamiętniczku!
Troszkę Cię zaniedbałam, wybacz. Byłam w Lublinie. Wyobraź sobie, że studiuję i ciągle nie mogę w TO uwierzyć. U mnie na uczelni wszystko dobrze. Napisałam już 5 albo 6 artykułów. Teraz będę pisać kolejny. Na wykładach z WOKu oglądaliśmy ostatnio 'Southpark'a' i kabaret Mumio. Lubię pana wykładowcę i przedmiot ten też bardzo lubię. (Może pójść kiedyś jeszcze na kulturoznawstwo? ) Mam parę piątek, ale mimo to dalej czuję się trochę jak tuman i mam dziwne wrażenie, że nie ogarnę komunikacji językowej...
Pamiętniczku, czy wiesz, że Lublin jednak wcale nie jest taki wielki? Chyba polubiłam to miasto i polubiłam tamtych ludzi. Noszą kalosze i lisy na głowie. Troszkę się hihram z tego powodu i smucę zarazem. Bo oni mają lisy na głowach, a ja nie mogę znaleźć babcinej chusty w czerwone róże Ostatnio nawet byłam z człowiekiem co ma fajne imię, by ją nabyć, ale nigdzie jej nie było. :(
Autobusami jeździć lubię. Zwłaszcza rano. Bo jak się tak czeka na przystanku i marznie, i się w końcu wejdzie do autobusu, gdzie ludzie mi zachuchują okulary to już jest ciepło. :) Ale chyba trolejbusy są fajniejsze. Zawsze natrafiam na babcie, które w swych torbach przewożą słoiki, a może butelki?
Nie wiem mój drogi pamiętniczku co jeszcze mogłabym Ci napisać. Chyba po prostu jestem wesoła. I lubię moją egzystencję metafizyczną i nie tylko metafizyczną, mimo, że czasem jest marna i zmienia się w niebyt.
Kochająca Justysia ;*
PS: Do listu dołączam Ci coś ('praca w terenie')
A Wy moi drodzy to nie wiem dlaczego czytacie cudze listy....
Wstyd!
Ok, trochę zaniedbałam blogspota, ale w tej długiej przerwie to nadrobię. Może będą z dwie recenzję, felieton i opowiadanie. Także tego...
Za mną 2 miesiące co by nie powiedzieć, zacnych studiów. Strach po części minął, choć w zasadzie nie całkiem. Pracy jak zwykle wiele. Do napisania: piąty artykuł a la sondaż przedwyborczy, referat o panowaniu telewizji no i nauka na komunikację językową.
W swoim mózgu zauważam dziwną tendencję do analizowania mowy, rozkładając je na części składowe: jej funkcje, genry, implikacje itp. itd....
Wszystko cacy, wszystko cool, ale jednak problemy są. Staram się nimi nie przejmować, wszak może to sprawić totalne zasiwienie mej czupryny. To nic, że jestem niezdolna kredytowo i to nic, że wykiwała mnie trzecia lokatorka. Co do lokatorki, pozwolę sobie wystosować ogłoszenie, otóż!
UWAGA UWAGA!!
DWIE ZACNE STUDENTKI POSZUKUJĄ LOKATORKI DO ZAMIESZKANIA W JAKŻE IŚCIE PIĘKNEJ DZIELNICY, KTÓRA ZOWIE SIĘ CZECHÓW POŁUDNIOWY (OSIEDLE MONIUSZKI). PRZYSTANKI NIE DALEKO, TAK WIĘC MOŻNA DOJECHAĆ I NA PLAC LITEWSKI, I NA KUL, I NA PKS. LUDZIE TAKŻE MILI I ICH PSY TAKŻE MIŁE (KOTÓW NIE SPOTKAŁAM). GROSZEK JEST NIEDALEKO! I CO BY TU JESZCZE...? A DOM! W DOMU 2 POKOJE, ŁAZIENKA, KUCHNIA - WSZYSTKO CACY. PIĘTRO CZWARTE! CENA : 330 PLN'Y + RACHUNKI DO PODZIELENIA NA 3. W KUCHNI MAMY MIKROFALÓWKĘ! W POKOJU BĘDZIEMY MIEĆ TV, NO A INTERNET NIEBAWEM ZAŁOŻYMY. DZWOŃCIE TŁUMY! DAŁABYM NUMER TEL. ALE NIE DAM, WIĘC JAK COŚ TO PISZCIE TU W KOMENTARZACH.
A teraz powracam do mojej dalszej opowieści.
Studia niezwykle uczą odpowiedzialności i samodzielności. Czasem człowiek ma ochotę rzucić to wszystko i wrócić do domu, a wszystko to dlatego, że wcześniej wszystko podane miał na tacy. W zasadzie to cieszę się z tego, że to wszystko mnie dotyka, muszę w końcu dorosnąć, dojrzeć!
Jeśli chodzi o studia dziennikarskie to chciałabym się podzielić pewną sugestią. Jeśli jesteś młodą osobą, która chce iść na ten kierunek, bo myślisz, że to takie crazy i cool, i że potem będziesz zgarniać kokosy w tv, to się mylisz. Wbrew pozorom dziennikarstwo to nie jest kierunek dla pozerów, czy idiotów. Tu musisz myśleć logicznie, uważnie obserwować otoczenie i wyciągać z tego wnioski.
Uuu... powiało chłodem...
ZA CO LUBIĘ LUBLIN?
Za wspaniałą zimę za oknem i moje nieprzystosowanie do niej. Za spóźniające się o 40 minut autobusy i 2-godzinne powroty do domu. Za korki, za zaspy, za śnieg wpadający w oczy.
Mnogość atrakcji intelektualnych. Lubię chłonąć to, co inteligentne! (tam jestem, ale mnie nie widać!)
* zdjęcia by 'Kurier Lubelski' , banery 'eskLublin'
ale na tych koncertach nie byłam...
I wiele bym mogła, ale mi się nie chce. Takaż to ja leniwa! Cieszyć się domem muszę i znajomymi, o!
A na koniec moja ulubiona ostatnio nuta, no nje?! ;>
W naszej telewizyjnej epoce nikt nie waży słów i nie mierzy zdań. Im więcej, tym lepiej. Zawodowi gadacze wyrzucają z ust tysiące słów w pół sekundy. Politycy wypuszczają na wiatr balony obietnic i latawce kłamstw bez żadnych obciążeń. Nawet o pogodzie nie mówi się, że pada, grzeje, wieje, tylko sytuacja biometeorologiczna niekorzystna z powodu nadciągającego niżu, którego przesilenie kumuluje masy powietrza przesuwające się znad Islandii.
Jak my lubimy gadać! Z jaką ochotą i smakiem zanurzamy się w gadanie o sobie, a kiedy już zanudzimy wszystkich i wszystko dookoła tak, że nawet pies z kulawą nogą zasypia w czasie naszych zwierzeń, jesteśmy w stanie zapłacić za to, żeby nas ktoś słuchał. Leżąc na leżance u psychoanalityka, opowiemy wszystko z najdrobniejszymi szczegółami, a on za pieniądze będzie kiwał głową i mruczał 'uhm', a nawet będzie się przymilał i kusił: 'Mów dalej, opowiedz, proszę, jak to było, kiedy w pierwszej klasie zgubiłeś czapeczkę. Czy od tego czasu datuje się twoja niechęć do wyjazdów na wakacje?'.
Potrafimy tak godzinami. Zagadujemy wszystko. W nieustannym mieleniu, toczeniu i kręceniu słów gubimy ich sens i znaczenie. W codziennym cyrku naszych wystąpień zajmujemy się głównie żonglowaniem słowami, co nazywamy pracą albo wpływaniem na otoczenie, albo, jeszcze lepiej, społeczną misją.
Nawet gdy jesteśmy zmęczeni, dla odpoczynku, u cioci na imieninach, opowiadamy dowcipy albo plotkujemy. Wiem, co mówię! Ludzie nie ślubują milczenia, żeby pokazać innym co jest dobre. Przede wszystkim dlatego, że nikt nie zauważy ich poświęcenia, tylko inni paplacze szybko skorzystają z okazji 'wpadną w słowo' i zaczną zagadywać na śmierć. To dżungla! Albo ty męczysz innych albo ciebie zjedzą.
Ale o co chodzi? Dlaczego musimy robić hałas? Co zmusza nas do opowiadania, jak zjedliśmy jajko na twardo oraz pouczania innych, gdzie na talerzu należy odkładać skorupki? Czy naprawdę wierzymy, że kogoś to naprawdę interesuje? Nie, nie wierzymy. Co więcej, wiemy na pewno, że jesteśmy nudni. Ogólnie sami sobie wydajemy się bez znaczenia. Prawie niewidoczni, prawie nieistniejący... Nie jesteśmy sławni, bogaci, znani i piękni, tak jak każą media. Nie dostaliśmy ostatnio żadnej nagrody Nobla, nawet nie schudliśmy, a raczej... Szkoda słów! Co robić? W takiej sytuacji można zanurzyć się w nieustannym ocenianiu innych, w określaniu wszystkiego, co widzimy, w perorowaniu na tematy, które ledwo liznęliśmy - wszystko po to, żeby pokazać: 'Halo! Halo! Tu jestem, patrzcie na mnie!'
Mówię, więc jestem. A co mówię, to już nie ma znaczenia. Cisza jest straszna. W ciszy zaczynamy myśleć, zastanawiać się, dochodzimy do wniosków, podejmujemy decyzje. Czyli robimy wszystko, co naprawdę istnieje w naszym życiu i będzie miało znaczenie w przyszłości. Właśnie tego się boimy, uciekamy jak najdalej w krainę nieustannego, bezpiecznego gadania o niczym. To nie jest zdrowe, to nie jest dietetyczne, ekologiczne. To nam nie służy.
Gadanie tuczy, męczy i ogłupia. Oszczędzajmy słowa na większe okazje. Nie zalewajmy potokiem zdań każdej życiowej sytuacji. Czasami lepiej posiedzieć na ławce w parku i posłuchać liści. Ich szelest bywa mądrzejszy od 'dobrych rad' znajomych i jazgotu telewizora. Możecie spróbować. Mnie się czasami udaje...
i jak zwykle zdjęcia, które nigdy nie mają nic wspólnego z wpisem na blogu ;| (na zdj. ja i Grisz)
Zmęczona po całodniowej podróży leżysz w łóżku, a powieki mimo, że porządnie już znużone, nie chcą się zamknąć. W głowie miliard myśli na sekundę. Przedzierają się przez wiązki neuronów tak zachłannie i tak bezdusznie, że ciało nie reaguje niczym innym jak tylko drżeniem rąk. Dobrze, że nie wiesz już jak masz na imię i co tutaj robisz. Czasami lepiej zachować anonimowość i określić siebie banalnym słowem ignorant, cynik, czy jakkolwiek inaczej, byleby nie było to nacechowane niczym miłym dla ucha i zabijało poczucie winy.
Jak często zdaję Ci się, że jesteś dobrym człowiekiem?
Jak często myślisz, że zrobiłeś coś pozytywnego?
...
Ludzie to straszni egoiści, nawet wtedy gdy kochają.
Tak więc teraz, nie zadręczaj się już niczym. Nie dziel się emocjami.
Tak, stało się!
Pierwszy studencki tydzień mam już ze sobą. Pierwsze ważne emocje też. Wszystko to sprawiło, że wszelką wewnętrzną ikrę, utraciłam bezpowrotnie... Czuje się tak wypompowana z sił, że co chwilę chcę mi się spać, ale nie pozwala mi na to świadomość ogromu pracy do wykonania.
Jednak nie narzekać tu przyszłam, a zdać relację i to od samego początku!
30.IX
Przeprowadzka. Dziecię spędziło samotną noc na Kiepury zajadając się przy tym produktami kupionymi w pobliskiej Biedronce. Przy okazji wykonała kilka telefonów i napisała trylionmilioniksdziewięćset sms'ów. Warto dodać, że pomimo tego, iż następnego dnia ma immatrykulacje na wydziale politologii, wciąż nie wie jak tam trafić.
1.X
Mała, przerażona dziewczynka wchodzi na salę na, której jest jeszcze 90 innych przerażonych dziewczynek i niemal taka sama ilość przerażonych chłopaczków z kierunku dziennikarstwa i stosunków międzynarodowych. Starszy pan w przeróżnych futrach tzw. rektor czy jak mu tam, próbuję rozładować atmosferę, żartując od czasu do czasu i uśmiechając się od ucha do ucha. W końcu też dostaję indeks, który w przyszłości posłuży egzaminatorom do wpisywania swoich wyroków.
WEEKEND: spędzony wśród kwiatu lubelskiej młodzieży. :)
4.X
Godz. 15 - Dziennikarskie źródła informacji. - Pierwsze moje zajęcia i pierwsza moja ocena 5! Zostałam też nazwana panią w szarym szaliku, po czym Krystyną, ale na cóż smutki, wszakże jest już jedna sławna Krystyna tj. Czubówna, więc dlaczegóż niby mam się poprawiać na tak uwłaszczające mej godności imię - Justyna? Nie mniej jednak, zrobiłam to. Nie będę zdradzać sposobu jakim udało mi się pozyskać tak satysfakcjonującą ocenę, wcale nie był to (jak dla mnie) odkrywczy pomysł.
Jako, że lekcje mamy z panią redaktor z Gazety Wyborczej, sporo będziemy pisać, co cieszy mnie niezwykle. A póki co na poniedziałek mam do zaprezentowanie swoje dwie ulubione gazety, istnieje jednak problem natury czysto praktycznej - z zasady nie czytuję gazet, ale cóż...pora zacząć.
Godz. 16.45 i wykład z panem od wiedzy o kulturze, który ujął mnie swoim sposobem bycia. Nietuzinkowy, wiedział, co mówi i na dodatek pracuje w radiu. Jak tu go nie kochać? Tematy wykładów bardzo ciekawe, nic, że połowy znaczeń słów po prostu nie rozumiem. ;p
Godz. 18.30 - Technologia informacyjna. - Najkrótsze zajęcia jakie miałam w ten dzień. 8minutowe omówienie tematów obowiązujących na ten semestr: nauka obróbki zdjęć za pomocą PhotoShopa.
5.X - 6.X
Te dni, to wykłady, bądź ćwiczenia skupiające się na szeroko rozumianym temacie komunikacji: Komunikacja językowa, nauka o komunikowaniu... Z tego też zadano mi najwięcej pracy domowej: napisać 10-stronicowy program medialny, przeczytać 30 stron czegoś, czego nie wiem czy pojmę no i stworzenie z tego notatek. Bueee! Niby to komunikacja, ale póki co wydaję mi się to mało komunikatywne!
7.X
8.00 - nie ma to jak jeżdżenie o tej porze autobusami. Zawsze zastanawiam się czy do niego wejdę, czy się jeszcze zmieszczę, to taka trochę rosyjska ruletka - albo zdążysz, albo szorujesz na piechotę. A na piechotę się nie chce:
1. nie wiem jak
2. to trochę daleko
Jednak tego dnia szczęście mnie nie opuściło i mogłam bezpiecznie i na czas dotrzeć na 'komputer w pracy dziennikarza'. Program mnie poraża: będziemy pisać bloga i to na takim portalu, który mnie odrzuca, bo nie umiem go po prostu obsługiwać! WordPress rządzi, kurcze! (jak najbardziej ironia)
Wykładu z socjologii nie miałam. Smutek.
Wykład z filozofii miałam. Radość.
